مىگويد : « برخى از مردم در حاشيهء ايمان به طاعت و بندگى مشغول مىشوند ، اگر به خير و نيكى رسيدند ، به عقيده و ايمان خود دلگرم مىشوند و اگر آزمايش و سختى رو آورد ، پشت مىكنند و از ايمان خود بازمىگردند . اينان دنيا و آخرت را از كف داده‌اند » . ابو جعفر باقر گفت : اينان مردمى بودند كه خدا را پرستش كردند و پرستش جز خدا را وانهادند . آنان در رسالت محمد و صحت برنامه‌هاى دينى او شك داشتند ، يعنى در ظاهر به شعار اسلام سخن گفتند و گواهى دادند كه خدائى جز خداى آفرينش نيست و گواهى دادند كه محمد رسول خدا است و به كلام خدا كه از جانب اللَّه نازل شده اعتراف كردند . با وجود اين در رسالت محمد و صحت برنامه‌هاى او در شك و ترديد بودند ، بدون اين كه در يكتائى اللَّه در شك بوده باشند . خداوند مىگويد : « برخى در حاشيه و مرز ايمان به طاعت و بندگى مشغول مىشوند » يعنى : با وجود شكى كه در رسالت محمد و صحت برنامه‌هاى دينى او داشتند ، به طاعت و بندگى مشغول شدند « پس اگر به خير و نيكى دست يابند » . يعنى : در جان و مال و فرزندانشان عافيت و بركت حاصل شود « آسوده خاطر مىشوند » يعنى از صحت برنامه و پذيرش آن خرسند مىشوند . « و اگر با سختى و محنت آزمايش شدند » يعنى :